donderdag 29 maart 2018

Hallo ik ben Leen, ik ben 37 jaar en ik heb een hoger technisch diploma (A2) publiciteit. Ik werkte als arbeider in een KMO van +- 18 werknemers. Getrouwd met een geweldige man en 2 schatten van kinderen. Mijn hobby's zijn bordspelen, sporten en creatief bezig zijn. Ik ben chaotisch, optimistisch, loyaal, extrovert, gevoelig, sociaal, creatief,  vriendelijk en kan heel moeilijk nee zeggen.

Waarom deze blog?


In de eerste plaats voor mezelf want dit verhaal neerpennen en delen lucht op. Ik wil graag nu en in de toekomst mensen helpen die in een gelijkaardig situatie zitten. Op deze manier wil ik laten zien dat je niet perfect moet kunnen schrijven of een hoge functie moet hebben om een blog te beginnen. Ik heb gemerkt dat vele blogs worden geschreven door mensen met hoge functie of hoger diploma waarschijnlijk omdat die vlotter kunnen schrijven.

Ik ga eerlijk zijn, ik heb wel hulp ingeschakeld om toch minstens mijn schrijffouten eruit te halen. Een burn-out overkomt dus ook lager geschoolde handarbeiders zoals ik. Je bent niet alleen het kan iedereen overkomen!

Ikzelf zit nog niet in de laatste fase van burn-out maar beter nu het water hozen voor het schip is gezonken. Ik wil graag vertellen hoe het mij is overkomen maar ook hoe ik het ga oplossen.

Werkslaap i.p.v. winterslaap


Het is zaterdagochtend, ik word wakker met uitgedroogde ogen en strakke kaken door het verspillen van vele tranen. Een zeurende hoofdpijn die ik voel tot in mijn schouders steekt de kop op. Een onzichtbare zware blok beton drukt op mijn borstkas en maakt me kortademig. Mijn maag zit zo in de knoop dat ik er misselijk van ben.

Niet alleen mijn lichaam is in de knoop. Een gevoel van schaamte overspoelt me. Gisteren doorgeslagen op het werk. Roepen, gooien, wenen,...
De frustratie moest eruit. Het ging niet meer...
Ik wil niet opstaan, liefst blijf ik in bed. Een paar maanden rust en slaap zoals een beer in zijn winterslaap.

Shit. Zo kan het niet verder. Dit kan ik niet meer alleen. Ik moet hulp zoeken. Mijn eerste stap is steun zoeken bij mijn knuffelberenvrienden, inside joke met de dochter. Dit zijn de vrienden die snappen hoe het is.

Waar het allemaal begon.


Ik ben al  ongeveer 10 jaar Beletteraar, ik voorzie verschillende soorten ondergronden van belettering bijvoorbeeld op reclameborden, ramen, bedrijfsauto's en op gevels van gebouwen. Ondertussen heb ik in die 10 jaar al bij 6 verschillende firma's gewerkt. Hierdoor werd ik met de jaren onzekerder. Ze gaven me altijd het gevoel dat het helemaal aan mij lag en dat zij niets verkeerd hadden gedaan. Maar achteraf gezien waren twee van die ontslagen een rechtstreeks gevolg van mijn zwangerschappen. Op een gegeven moment durfde ik als beletteraar niet meer de baan op door faalangst.

Ik vertelde dit op mijn sollicitatie in mijn vorige job. Daar beloofde men mij afwisselend werk in de atelier en plaatsingen altijd samen met mijn collega. Na een aantal maanden kwamen ze terug op deze belofte en stuurden ze mij zoveel mogelijk alleen op de baan. Hun reden ? Mij van mijn angst ‘afhelpen’ ! Ook mijn 4/5 die ik had gevraagd kwam steeds meer in het gedrang. Steeds meer en meer overuren en de ‘vraag’ om op regelmatige basis op zaterdag te werken. Tijdens mijn plaatsingen op verplaatsing kreeg ik hyperventilatie. Hierdoor besefte ik dat ik ander werk moest zoeken. Eigenlijk had ik vanaf hier al moeten oppassen en hulp moeten gaan zoeken. Maar ik dacht dat door opnieuw te beginnen het probleem zichzelf zou oplossen.

Ik vond vrij snel ander werk. Werk aan de voorwaarden die ik nodig had om goed te kunnen functioneren, want ik werk graag. Ik haal er veel voldoening uit. Op mijn huidige job (firma B) zijn wij overeengekomen dat ik voornamelijk atelier werk zou doen en dat ik enkel in noodgevallen plaatsingen zou doen in eigen garage op het werk.

Ik had het eerste jaar helemaal naar mijn zin. Ik dacht dat ik eindelijk de job van mijn leven had gevonden. Ik werkte samen met een heel leuke collega in de atelier. 4/5 met normale uren, niet meer buiten in slechte weersomstandigheden, niet meer in de hoogte werken en sleuren met stellingen, geen fysiek zwaar werk meer, geen angsten, geen hyperventilatie enz... Ik was goed bezig, kreeg amper kritiek. Ik had eindelijk het gevoel dat ik het goed deed.

Laatste druppel in mijn zware rugzak.


En toen … kwam er een einde aan mijn werksprookje. Mijn ateliercollega Griet, besloot om iets anders te gaan doen en ging in opzeg van 6 maanden. Mijn baas besliste om al iemand aan te nemen zodat wij haar kunnen opleiden. Voor drie man was er echter te weinig werk in het atelier. Dus besloot mijn baas dat ik dan maar TIJDELIJK terug plaatsingen moest doen. Ik was daarmee niet gelukkig maar omdat het maar tijdelijk was zei ik geen nee. Na een paar weken vertelde hij mij dat de nieuwe collega Emma ook de leiding zou nemen in het atelier nadat Griet weg is. Omdat Emma voltijds kwam werken en ik maar 4/5 werkte.

Leuk vond ik het niet maar ik kon niet anders dan er mij bij neer leggen. Daarnaast kwam er een collega terug uit ziekteverlof omwille van een werkongeval. De baas besloot dat zij meer in het atelier zou komen werken omdat ze aangepast werk moest krijgen. Ondertussen neemt de nieuwe plotmachine ook al veel werk over. Dus na weer een half jaar als Beletteraar te werken was er geen kans meer om terug in het atelier te gaan werken.

Ondanks een voorstel voor een loonsverhoging, zag ik het gewoonweg niet zitten om verder plaatsingen te doen. Maar zolang er geen uitweg was, had ik geen ander keus dan door te bijten en nog te blijven. Elke dag werd het moeilijker en voelde ik mij slechter in mijn vel. Verslagen.

Elke dag moest ik een masker opzetten en mijn best doen  zodat ik mijn collega's er zo weinig mogelijk mee lastig viel. s' Avonds te moe om thuis nog iets te doen en  ik kroop regelmatig al huilend mijn bed in. Waarom zou mijn job ook nog mijn privé mogen verpesten?! Dus met veel moeite heb ik al actie ondernomen om mij gezonder en minder moe te voelen. Om terug hoop te krijgen. Wat ik juist allemaal gedaan heb bespreek in mijn volgende posts. Ondertussen ben ik thuis en werk ik niet meer bij deze Firma.


1 opmerking:

Unknown zei

Hey leen, t doet mij pijn om dit te lezen. Ik vind t erg dat ten kosten van jou gezondheid het winstbejag van uwe baas belangrijker is. Je bent maar een pion in zijn spel. Dat hij zijne boterham moet verdienen, ok. En i.p.v. choco derop, dat hij Spaanse ham wil. Der kan ik mee leven. Maar daarmee zal hij niet content zijn. T moet altij meer en meer zijn. Ten koste van zijn medewerkers. Ten koste van u. Je verdient dit echt niet. Ge zij meer waard dan een pionneke. Je komt wel op je pootjes terecht, zeker met al die knuffelberenvrienden.
😘

In het begin is sporten altijd moeilijk maar bij het sporten ontstaat er de aanmaak van endorfine in de hersenen. Dit zorgt ervoor dat mense...